CoSTa's Family Page

To był dosyć busy weekend. Z kategorii tych męczących ale też przy okazji męczących przyjemnie całkiem. Sobota okazała się dniem szczególnie ciężkim choć muszę przyznać, że i Niedziela Bez Snu (no, do pewnego momentu) też pokazała mi, że już nie umiem tak jak kiedyś jechać 48 godzin non stop tylko na kawie, papierosach i alkoholu pogryzanego mięchem.

W sobotę poranek zasponsorował nam niezrównany Gucio, który spokojnie może robić za budzik nie wymagający baterii a tylko wkładów proteinowych. Punktualnie przed piątą zerwał Dorophę a mnie się dostało tylko nieco później. Sobota wyglądała standardowo – zabawiać trza było młodego (olałem to i wolałem grać na konsoli), trza go było karmić (to zawsze olewam), trza było z nim łazić. Jeśli wierzyć ajfonowemu GPSowi, dwie godziny zajęło mnie złażenie ośmiu kilometrów po różnych zakątkach okolicy i powiadam Wam, pchając wózek padłem prawie że. Widać męczące mnie choróbsko, którego objawy Doropha potrafiła usunąć odpowiednią dawką prochów, gdzieś w środku się tliło ciągle bo zmęczyło mnie to łażenie okrutnie. Później już zostało tylko wrzucenie kilku piw do siatki, kilku kiełbas, kilku tacek i sztućców i już można było jechać na imprezę. Imprezę, która odbywała się w oddalonym od cywilizacji miejscu o nazwie Airport-Biernat.

Imprezował Filip, który wziął i się niedawno ożenił i któremu dostał się spóźniony nerdowski wieczorek kawalerski. Jeśli liczycie w tym momencie na zdjęcia roznegliżowanych lasek wyskakujących z tortów – się przeliczyliście. Wieczorek był z założenia nerdowski do bólu więc musiał składać się z trzech punktów:

1. Filip miał być przeleciany.
2. Filip miał być ubity pałami.
3. Filip miał grać w planszówki do upadłego.

Przeleciał Filipa zwyczajowo Voytass i zrobił to w stylu naprawdę ładnym. Z machaniem skrzydełkami, kilkoma podejściami do finiszu i w końcu z darciem gumy przy Wielkim Finiszu.

Ubijanie pałami odbywało się poza terenem lądowiska. Voytass wywiózł nas gdzieś w Pizdu a tam Filip dostał do łapy Klamkę, w niej 28 Pestek i miał przetrwać atak Krwiożerczych Zombie, którzy za zadanie mieli owego Filipa godnie spałować. Zmiana sanu cywilnego nie jest bowiem niczym lekkim i miał się o tym Filip przekonać. Krwiożercze Zombie dobrze się ze swoich ról wywiązywały i szerokim echem po lesie niósł się ich ryk „Mięęęsoooo!!! Mięęęęssooooo!!!”. Niestety na wiele więcej prócz ryczenia Zombie się nie zdobyły i Filip w pięknym stylu i rzutem na taśmę się do PK dostał.

Obejrzyj zdjęcia

Później już było standardowo: grill, dużo żarcia, piwo, coś mocniejszego i z czasem przesiadka do sali, w której chłopcy rozłożyli planszówkę Battlestar Galactica i próbowali nauczyć mnie w to grać. Nawet fajna zabawa choć kumałem niewiele. Tak minęła zdrowa część nocy – oni się jarali kto jest „puszką” a kto człowiekiem, ja kumałem z tego coraz mniej ale wcale nie przeszkdzało mi to być ichnim prezydentem (życiowa ta planszówka, nie ma co :)). Nieco po czwartej, po prawie dobie bez snu, wziąłem i wylądowałem w wyrze.

O tym, co chce się zrobić z hiperaktywnym dzieckiem owego Dnia Następnego napiszę Wam innym razem. To miała być miła relacja z kumplowskiej imprezy a nie gore, splatter, horror i inny triller w jednym.

Anyway, witaj wśród zaobrączkowanych Filipie! Teraz już sobie tak swobodnie nie polatasz… :)

Jutro rozpoczynam krótki bo krótki ale w zamyśle mocno intensywny urlop. Zawsze moje przedurlopowe dni wypełnione są górą roboty, która oczywiście musi być zrobiona przed wyjazdem bo przecież nie można tego tygodnia czy dwóch poczekać i zrobić ulotkę czy etykietę jak człowiek. Efekt jest taki, że robię trzy tony rzeczy dziennie a każdą na odwal się bo gdybym miał temu poświęcić choć odrobinę więcej uwagi, nigdzie bym nie ruszył.

Ale ruszam! Wyjazd w piątek, śmigam w okolice porosyjskiego dziedzictwa czyli do Bornego Sulinowa gdzie z racji samych historycznych naleciałości tego miejsca piło się będzie pewnie dobrze. Choć z tym piciem to jeszcze zobaczymy bo po trzech treningach dziennie mogę mieć wszystkiego dosyć. Aikido potrafi cholera zmęczyć :)

TAK, jadę przez ponad tydzień ćwiczyć dźwignie, chwyty, kopy, walnięcia z basi, półobroty, piruety i co tam ostatnio dublerzy Stevena S. w temacie Aikido w filmach pokazywali. Efekt założony jest jeden: schudnąć conieco. Techniką obalania kolegów, koleżanek i flaszek zajmę się w międzyczasie ale celem głównym wyjazdu jest zrzucenie z pięciu kilo a jeśli się uda, to i z siedmiu. W tym celu poczynione zostały już przeze mnie odpowiednie przygotowania – aby nie żreć za dużo wziąłem i wydałem kasę przeznaczoną na wyjazd na czipsy i browary więc pokusy żadne mnie tam nie czekają. Czipsy i browary już zżarłem i wypiłem więc nawet nie mogę se pokusy w kieszeń wsadzić. Byłoby to o tyle trudne, że przez ten tydzień z okładem chadzał będę w przepięknym keikogi, które po pierwszym dniu pewnie przestanie już być piękne i które jak by nie patrzeć kieszeni nie ma. Brak kieszeni = brak pokus więc jeśli coś rzucacie (palenie, picie czy co tam innego) zaszyjcie je sobie i zobaczycie, jak wkur*** potrafi być brak kieszonki tu i ówdzie (a zwłaszcza ówdzie).

Obiecuję na ile się da opisywać, co mi tam robią w tym zamieszczać zdjęcia złamań otwartych. Mam też nadzieję na to, że taka ostatnia dupa ze mnie w tej grupie nie będzie i to ja będę przyczyną czyjegoś bólu i osobistej tragedii, co oczywiście także uwiecznię i opublikuję w imię so called „społeczeństwa informacyjnego”. W każdym bądź razie przez najbliższy tydzień z okładem na blogu zagości Aikido i jęczenia o dupowatości mojej.

Darz Borne Sulinowo papo CoSTo! Pot, krew, łzy, zero chwały i złamania otwarte na ciebie czekają!

Ciężko orzec, czemu ma służyć cisza wyborcza ale tym razem nie zamierzam się wyborami gorączkować. Są nudne jak flaki z olejem, obydwaj kandydaci dla mnie nieakceptowalni więc zwyczajowo będę wybierał mniejsze zło. Kiedyś dla odmiany z chęcią wybrałbym większe dobro ale cóż, jak się nie ma co się lubi to się wybiera, co się ma.

Tydzień prawie nie ruszałem bloga i były po temu powody rozliczne. Po pierwsze: praca. Mam jej coraz więcej i szczerze mówiąc bardzo mnie to cieszy. Robię rzeczy ciekawe, uczestniczę w fajnych projektach, zacząłem podróżować po kraju i ogólnie robota sprawia mi kupę satysfakcji. Autentycznie cieszy mnie to, co robię i w czym uczestniczę. Natomiast nie cieszy mnie wynagrodzenie, które za to dostaję i trzeba będzie po urlopie poważnie pogadać z naczalstwem bo tak dalej być nie może. Roboty coraz więcej, odpowiedzialności także ale jakoś pieniądze nie chcą za tym iść. To ulegnie zmianie, nie ma bata.

Po drugie: mundial. Załapuję się co prawda tylko na wieczorne meczyki ale i tak mnie wciągnęło. W piłce kopanej jest coś magicznego i potrafi wessać na całego. Te wieczorne sesyjki z piłeczką, podręcznym i zimnym piwkiem to jest to, co faceci lubią najbardziej :).

Po trzecie: rodzina. Co prawda jakichś szczególnych obowiązków rodzinnych nie mam ale i tak codzienna rutyna do siadania wieczornego przed netbookiem jakoś nie skłania. Poza tym jakoś nie mam serca ostatnio do siadania do komputera jakiegokolwiek. Komputer to praca. W domu chciałbym coś bardziej cool i wygodnego w użyciu w wyrze :).

Po czwarte: mocno letnie klimaty. Wieczorkiem taras, browarek, paplanie z żoną i takie tam pierdoły, które skutecznie od bloga mnie odciągają. A tekstów mam do napisania kilkanaście co najmniej bo na tyle się notatek zebrało. Może z czasem…

A co tam u nas w ogólności? Gutek rośnie nam wielki, zdrowy i po prostu cudowny. Ten koleś to ideał niemowlaka po prostu – nie ma babki, w której nie wzbudziłby matczynych uczuć i chęci ściskania, miętoszenia i podziwiania jego krągłości. Faceci oglądający mojego syna czują od razu szacun wielki dla jego postury i podziwiają wgłębienia, jakie zostawia tyłkiem swoim w naszych panelach :). Doropha zmieniła po raz kolejny robotę, zarabia więcej ode mnie i już cieszę się na perspektywę bycia jej utrzymankiem :). Da Majek skończył rok szkolny, w uwagach pani wychowawczyni napisała, że dziecko powoli się ubiera i myli stronę lewą z prawą czyli odkryła naszą prywatną Amerykę, z którą do czynienia mamy dokładnie codziennie. Ale do pierwszej klasy dzieciaka nam puścili czyli Majka jakaś głupia nie jest i powinna sobie poradzić. Póki co mała korzysta z wakacji czyli niszczy baterię w iPodzie grając we wszystko co się da i siedzi na dworze do jakichś późnych godzin wieczornych.

Zapomniałbym – dostałem w końcu urlop i ruszam w przyszłym tygodniu na tygodniowy obóz, na którym będę poznawał tajniki aikido. Będę dostawał tam bęcki, będę miał trzy treningi dziennie i mam nadzieję, że dam rady w ogóle wrócić o własnych siłach. Póki co wzmacniam się piwem ale za dobre słowo na drogę się nie obrażę :).

To mniej więcej tyle. Jak widać standardowo ale ostatnio przy okazji także całkiem wesoło. Humory nam dopisują, zdrowie także, mamy fajne roboty, cudne dzieciaki, starczy nam na życie i lekkie conieco ponad więc jest dobrze. I oby tak dalej!